Gdyby ocean milczał

TYTUŁ: Gdyby ocean milczał
AUTOR: Anna Wysocka-Kalkowska
WYDAWNICTWO: Psychoskok
ROK WYDANIA: 2019
LICZBA STRON: 238

W 2017 roku wrażenie zrobiła na mnie powieść "Kiedy wiosna nie nadchodzi" - krótka recenzja tutaj. I mimo iż zupełnie nie potrafiłabym Wam o tej książce opowiedzieć to pozostało mi po niej dobre wrażenie. Na tyle dobre, że bez wahania sięgnęłam po kolejną książkę pani Anny.

"Póki szumi ocean, póki wieje wiatr, póki świeci słońce, póki każdego ranka zaczyna się nowy dzień, wszystko może się zdarzyć... ". 

Nicol która zdobyła właśnie dyplom czuje, że Paryż stoi przed nią otworem, nowe życie planuje też jej siostra Isabell. Młode kobiety umówiły się na kawę by razem celebrować ten moment. I nagle sielankę popołudnia nad Sekwaną przerywa odgłos strzałów. Nicol musi wrócić do rodzinnego Cornac nad oceanem i zaopiekować się 9-letnią córką siostry. Czy poczucie winy które toczy ją od środka (przecież mogła wybrać tego dnia inną kawiarnię) pozwoli jej jeszcze kiedyś być szczęśliwą?

Nicol przejmuje rodzinny interes i postanawia wprowadzić zmiany w pensjonacie, pomaga jej mama, która udzielając jej pożyczki na remont wymusza na niej pozostanie w miasteczku. Nicol tęskni za Paryżem, ale wie że teraz musi zostać tutaj, że Colett niezwykle wrażliwa dziewczynka potrzebuje stabilizacji. Nicol ma wsparcie swojej przyjaciółki, która w związku z problemami z chłopakiem również wróciła do Cornac. 

Ta powieść jest na prawdę przepięknie napisana. Mamy Nicol, która musi przeorganizować zupełnie swoje życie, która musi na nowo ułożyć relacje z mamą, bo ona była tą zawsze mniej kochaną córką. Kobietę która musi odłożyć na bok swoje marzenia, bo są sprawy ważniejsze. Jest też Colett utalentowana dziewczynka, która widzi i czuje więcej niż inni, a której posypał się cały świat, jej mama zginęła, a taty nigdy nie poznała. Jednym z zadań Nicol jest odszukanie ojca swojej przybranej córki, Isabell przed śmiercią zdradziła tylko jego imię, miała się z nim spotkać tamtego dnia. Czy możliwe że on również był w tamtej kawiarni?

Emocje, emocje i jeszcze raz emocje. Autorka umie posługiwać się piórem i tworzy na prawdę niesamowite historie. Ja jestem zauroczona, a zakończenie niesamowicie mnie wzruszyło. Mimo losu który w jednej sekundzie może się odwrócić zawsze jest nadzieja że coś dobrego może się wydarzyć, bo ocean cały czas szumi. 

Styl autorki jest bardzo przyjemny, ona snuje tą opowieść w taki sposób że trudno się od niej oderwać. Bohaterki zarówno pierwszo jak i drugoplanowe przedstawione tak, że nie sposób ich nie polubić - nie są kryształowe, mają swoje wady, a przez co są bardziej ludzkie i bliskie czytelnikowi. Dialogi ciekawie poprowadzone, jest zachowana równowaga miedzy opisami, a rozmowami bohaterów, a przez co bardzo płynnie się to czyta.

To powieść która porusza wiele ważnych aspektów. Poczucia winy tak dużego, że aż wywołuje ból, tęsknoty tak wielkiej że trudno ją zaspokoić. A jednocześnie nadziei i wiary w anioły. Serdecznie polecam.

Książkę zrecenzowałam w ramach współpracy z portalem Sztukater.

Jest to 16 książka, którą przeczytałam w 2020r.

Książka bierze udział w wyzwaniu:

Olimpiada czytelnicza u Pośredniczka książek

Pokutnicy

TYTUŁ: Pokutnicy

AUTOR: Bartosz Dudek
WYDAWNICTWO: Novae Res
ROK WYDANIA: 2020
LICZBA STRON: 214

Północna Anglia rok 1876. Już te słowa w opisie wystarczą bym zainteresowała się danym tytułem. Jednak po ostatniej czytelniczej porażce zasiadłam do tej powieści bez żadnych oczekiwań, ot relaks z książką.

Od razu powiem, że wróciłam na właściwe czytelnicze tory. Od pierwszych stron wyraźna jest lekkość narracji, a to zdecydowanie sprzyja przyjemności czytania.

Avalon Amherst zatrzymuje się przejazdem w gospodzie w miasteczku Snow Parcels. Planuje zostać tutaj tylko jedną noc, jednak rankiem życie, a raczej Śmierć weryfikuje jego plany. Rose właścicielka gospody znajduje martwego męża, wieczorem nie zwracała na niego większej uwagi myśląc że po prostu się upił i zasnął przy stoliku. Okazuje się, że Avalon jest byłym śledczym i zauważa, że śmierć Terry'ego nie była spowodowana przyczyną naturalną - mężczyzna został otruty.

Ta śmierć stała się sporą sensacją w miasteczku, a pogrzeb i stypa okazją do wymieniania pogłosek. Avalon poznaje najważniejszych mieszkańców: księdza Petera Vynn'a i jego brata Marcusa członka Izby Lordów, oraz kowala i jego syna, młodego doktora oraz koleżanki Rose. Amherst próbuje rozwikłać zagadkę tajemniczej śmierci mężczyzny, tymczasem dochodzi do kolejnego zabójstwa. Czy po spokojnym dotąd miasteczku grasuje niebezpieczny morderca?

Oprócz kryminału mamy tutaj również gorący romans i młodzieńczą miłostkę. I chociaż romans, a potem wyznanie miłosne nastąpił bardzo szybko raczej bym się tutaj tego nie czepiała, bo doskonale uzupełniał główną akcję.  

"Pokutnicy" to dość zgrabny kryminał, intryga ciekawie zapleciona, dobrze skonstruowana, autor skupia się na akcji szczędząc opisów (z wyjątkiem sceny erotycznej, którą właściwie mógł sobie darować i zostawić w domyśle czytelnika), małomiasteczkowy klimat tajemnic bardzo dobrze acz oszczędnie nakreślony. Jednak sporym minusem rzucającym się w oczy (zwłaszcza dla osób lubiących powieści historyczne) jest współczesny język bohaterów, pod koniec XIX wieku nikt raczej nie używał słów np. stres, super. Styl dialogów mógł być również bardziej stylizowany - przyznaje, że wymiana zdań między bohaterami nieco mnie raziła. Co do retro klimatu to nie ma w powieści żadnych odniesień do jakiś ważnych wydarzeń historycznych, ot obyczajówka z 1876 roku. Opisy miejsc i ubiorów bohaterów zgodne z epoką.

Motyw morderstw jak najbardziej prawdopodobny. Wszystkie etapy zbrodni logiczne i dopracowane, o ten wątek autor zadbał w każdym calu. Co do śledztwa, to na początku wszystko szło trochę zbyt szybko i gładko, posądziłam nawet autora o pewną naiwność i podsuwanie bohaterom zbyt szybko tropów z których łatwo wyciągnąć wnioski. Potem jednak wszystko się zgrabnie unormowało, a ja mogłam wraz z bohaterem rozwiązać zagadkę. Moje przypuszczenia jednak zniwelował ostry zwrot akcji więc tutaj również duży plus.

Jak widać plusy tutaj przeważają nad minusami więc debiut jak najbardziej udany. 
Ta książka otwiera cykl więc myślę że będzie już tylko lepiej. Planowany jest "Pięcioksiąg Amhersta" więc z niecierpliwością  czekam na kolejne tomy. Czytało się lekko i przyjemnie, jak dla mnie był to bardzo odprężający kryminał dlatego jeśli dopadnie was czytelnicza niemoc to ten kryminał retro na pewno pozwoli wam wrócić do przyjemności jaką daje czytanie.

Polecam. 

Książkę zrecenzowałam w ramach współpracy z portalem Sztukater.

Jest to 15 książka, którą przeczytałam w 2020r.

Książka bierze udział w wyzwaniu:

Olimpiada czytelnicza u Pośredniczka książek

Thriller obyczajowy

TYTUŁ: I żyli długo i szczęśliwie

AUTOR: C.C. MacDonald
WYDAWNICTWO: Otwarte
ROK WYDANIA: 2020
LICZBA STRON: 403

Nie mam nic przeciwko mixom gatunkowym, a wręcz lubię po nie sięgać (o ile nie jest to oczywiście obyczajówka z wątkami paranormalnymi). Thrillery to mój sposób na relaks więc ta książka miała być przyjemnością, co niestety się nie spełniło...

Naomi i Charlie są małżeństwem z niewielkimi stażem, ale mają już za sobą spore doświadczenia. Mężczyzna przez swoje niedopatrzenie stracił wszystko nad czym pracował, popadł w depresję, teraz dzięki pomocy żony próbuje rozwinąć nową firmę. Naomi od zawsze marzyła o domu nad morzem, przeprowadzka z Londynu to nie był dla niej problem, problemem jest to że jedyny dom na jaki było ich stać to ten wymagający generalnego remontu. Oczkiem w głowie rodziców jest niespełna dwuletnia Prue, Naomi jednak obsesyjnie myśli o powiększeniu rodziny. Model rodzice plus troje dzieci to był jej cel, jak na razie jednak starania o drugą ciążę nie przynoszą efektu.

Sporą część dnia Prue spędza w żłobku. Naomi jeszcze z nikim się nie zaprzyjaźniła w nowym miejscu, w oko jednak wpada jej jeden z ojców przyprowadzający syna do żłobka. Sean jest zupełnym przeciwieństwem jej męża, wysoki, umięśniony, pewny siebie - te cechy wystarczyły by zawrócić kobiecie w głowie. Naomi zaprasza go na kawę, a on mówi jej o fajnych zajęciach dla dzieci. Jej fantazje spełniają się w najmniej spodziewanym momencie, a potem mężczyzna znika. Kilka tygodni później kobieta odkrywa że jest w ciąży, pytanie tylko kto jest ojcem...

"Miłość tak samo jak gwiazda, najjaśniej płonie na początku, a małżeństwo to często jej gasnące stadium"

Narracja w czasie teraźniejszym jakoś niekoniecznie mi podeszła. Zabrakło lekkości, a przez nadmiar opisów lektura była dość nużąca. Często też Naomi kilkakrotnie rozmyślała o tym samym rozkładając jakieś wydarzenie na czynniki pierwsze. Pojawiają się też wstawki z portali internetowych dla kobiet w ciąży oraz kilka rozmów z messengera lecz nieznanych czytelników bohaterów. Czytanie szło mi opornie, jak na thriller (albo chociaż elementy thrillera) akcja rozwijała się bardzo wolno. Kilka informacji jednak pozwoliło mi na wysnucie teorii co do motywu - mimo że nie pojawiła się jeszcze zbrodnia. Pojawiające się w domu przedmioty przypominały mi trochę wydarzenia z powieści "Na skraju załamania" B. A. Paris

Kreacja bohaterów.

Naomi to dość samolubna kobieta, ona ma plan na życie i musi go wykonać punkt po punkcie a mąż ma tańczyć tak jak ona mu zagra. Gdy coś nie idzie zgodnie z planem, ona obsesyjnie wręcz stara się to wyeliminować. Jej przemyślenia i rozwodzenie się nad problemami było strasznie irytujące. W momencie kulminacyjnym przyznaję, zaskoczyła mnie pozytywnie.

Charles to taki życiowy ciamajda, płynie z prądem i żyje pod pantoflem Naomi. Mamy szansę poznać nieco jego przeszłość, ale to wcale nie stawia go w lepszym świetle.

Sean intryguje, nie tylko wyglądem, ale przede wszystkim zachowaniem. Czasami narrator odkrywa przed czytelnikiem karty co podsyca ciekawość. Sean to niezły aktor i potrafi nieźle zbajerować, jego pojawienie się na kolacji u Charlesa nieźle zamiesza w życiu tej rodziny.

Podsumowując jest to faktycznie powieść obyczajowa z elementami thrillera. Nie ma tutaj niestety żadnego napięcia, żadnego dreszczyku emocji. Jest za to rosnąca irytacja i pragnienie by tylko zaczęło się coś dziać. Pomysł był dobry, bo motyw i postać Seana na prawdę były ciekawe, ale wykonanie wypadło słabo. Dla osób które sięgają tylko po obyczajówki może to być fajna alternatywa, dla osób namiętnie czytających thrillery będzie to niestety strata czasu.

Jest to 14 książka, którą przeczytałam w 2020r.

Książka bierze udział w wyzwaniu:

Olimpiada czytelnicza u Pośredniczka książek

Próba sił

TYTUŁ: Próba sił

AUTOR: T. S. Tomson
WYDAWNICTWO: Novae Res
ROK WYDANIA: 2019
LICZBA STRON: 376

Nie jestem fanką ani fantastyki ani horrorów, jednak od czasu do czasu staram się sprawdzać czy może coś się u mnie zmieniło w tym temacie. Tym razem skuszona dobrymi recenzjami sięgnęłam po debiut autora skrywającego się pod pseudonimem. T. S. Tomson to urodzony w 1988 r. w Bielsko-Białej miłośnik horrorów.

Miejsce akcji: miasteczko Tensas w USA. Czas akcji: tuż przed Bożym Narodzeniem. Bohaterowie: rodzina Rose: jej córka, zięć i wnuczka oraz ich najlepszy przyjaciel, a także Samantha uciekająca przed swoim alfonsem.

Rose od jakiegoś czasu męczą koszmarne sny. Kobieta przeczuwa, że stanie się coś złego. Uspokaja się jednak gdy pewnej nocy przychodzi do niej dziewczynka ubrana w lekką sukienkę i zostawia na szybie napis "nie bój się".  Tej samej nocy samobójstwo popełnia jeden z mieszkańców miasteczka.

Katie, Stephan i ich 10-letnia córka przygotowują swój dom na święta. Pomaga im w tym Eddie. Gdy po skończonej pracy odkładają narzędzia do szopy atakuje ich stado wilków (dom stoi na nieogrodzonej posesji w sąsiedztwie lasu) - ta scena jak najbardziej jeży włosy na karku. Od tego czasu zaczyna się dziać coraz więcej niepokojących rzeczy. Pojawiają się postacie, które nie zostawiają śladów na śniegu, a pastor odprawiający mszę pogrzebową zachowuje się co najmniej dziwnie.

Samantha przyjmuje jednego z ważniejszych klientów swojego szefa. To spotkanie mogło się skończyć tragicznie, poturbowana dziewczyna ledwo stojąc na nogach próbuje dostać się do swojego mieszkania. Na jej drodze staje dziwna mała dziewczynka w białej sukience. Delikatnym dotykiem uzdrawia wszystkie rany na ciele Sam, a w leżącym na chodniku śniegu wypisuje palcem ciąg cyfr. Samantha nie wie co one oznaczają, ale chwyta się myśli że to coś ważnego. Próbując rozwiązać zagadkę tajemniczego kodu zwiera znajomość z Robem fanem Star Wars. Chłopak ustala, że ten numer to współrzędne geograficzne, razem więc wyruszają w trzydniową podróż do Tensas.

Tymczasem miasteczko zostaje odcięte od świata. Zamieć śnieżna paraliżuje ulice, zasilanie zostaje wyłączone, a Rose domyśla się że nadszedł już czas... Od tego momentu fabuła zostaje przestawiona na inny poziom - moim zdaniem gorszy.

Do połowy czytało mi się całkiem przyjemnie i z rosnącym zaciekawieniem. Intrygujące przedstawienie postaci, Rose, Stephen i Eddie mają za sobą trudną przeszłość co autor oddał w bardzo ciekawy sposób. Samantha i Rob też należą do nietuzinkowych bohaterów. Zostali oni wplątani w jakąś walkę z ...(właściwie to nie wiadomo z kim) o życie córki Stephena. Wiele tutaj niewyjaśnionych paranormalnych zjawisk i wątki religijne co jak można się spodziewać prowadzi do starcia dobra i zła.

Co do analizy tekstu to wyłapałam kilka błędów logicznych. Myślę jednak, że są spowodowane tym iż autor chciał przyspieszyć akcję, a zapomniał o dopracowaniu drobiazgów. Charakterystyka wyglądu zewnętrznego postaci też nieco odbiega od podanego ich wieku. Są to jednak szczegóły na które przy debiucie można przymknąć oko ale warto zwrócić na nie uwagę by nie pojawiły się w przyszłości.

Klimat grozy.
Małe miasteczko jest, zimowa, mroźna sceneria jest, widmowe postacie są. Niby więc wszystkie elementy pasują ale jednak coś nie do końca gra. Zabrakło mi jakiegoś mocniejszego akcentu, który wyjaśniałby to dlaczego główni bohaterowie muszą się spotkać w danym miejscu by uratować dziewczynkę. Przeczucie Rose to dla mnie jednak trochę za mało.

Podsumowując dla mnie książka okazała się średniakiem. Dwie dobre sceny i ciekawe przedstawienie postaci to trochę za mało. To co miało być horrorem dla mnie było niewyjaśnionymi zwidami bohaterów. Zakończenie też nie jest jasne i klarowne, a pozostanie w sferze domysłów wywołuje niedosyt.

Książkę zrecenzowałam w ramach współpracy z portalem Sztukater.

Jest to 13 książka, którą przeczytałam w 2020r.

Książka bierze udział w wyzwaniu:

Olimpiada czytelnicza u Pośredniczka książek

Podsumowanie stycznia

Patrząc pod względem przeczytanych książek i ilości poznanych historii mogłabym ze zdziwieniem powiedzieć, czy to na pewno dopiero koniec stycznia? A z drugiej strony to już koniec pierwszego miesiąca roku, przecież nie dalej jak wczoraj był Sylwester. Czas pędzi jak szalony...

Czytelniczo był to bardzo udany miesiąc. Udało mi się przeczytać 12 książek i wszystkie je zrecenzować. Na zdjęciu brakuje Tatuażysty z Auschwitz  <klik> (bo tę książkę pożyczyła mi ciocia) i "Coś do ukrycia" <klik> czyli książki z biblioteki. Pozostałe dumnie stać będą na mojej półce.

Czytelniczym strzałem w 10 okazało się "Drzewo anioła" <klik> - uwielbiam takie rodzinne historie pełne tajemnic, które wyjaśniają się gdy życie bohaterów przedstawione jest za pomocą retrospekcji.

Lekkim rozczarowaniem okazała się powieść Magdaleny Majcher - coś ten romans do mnie nie trafił, a wątek historyczny został potraktowany nieco po macoszemu. <recenzja>

Rewelacyjna seria kryminalna, która wciąga od pierwszej strony. W drugim tomie gdy już wszystko ma szansę się wyjaśnić dostajemy najgorszą z możliwych informację: "ciąg dalszy nastąpi..." Czwarta małpa i Piąta ofiara.

Jojo Moyes tym razem mnie zachwyciła. Historia opisana na 500 stronach a dotycząca m.in biblioteki konnej i niepokornych kobiet była cudowna - przeczytajcie! <recenzja>

Seria Magdaleny Krauze to taki słodki romantyczny cukierek. Przyjemna lekka lektura której nie mam nic do zarzucenia. Czekałam na ciebie i Zaufaj mi jeszcze raz

"Ciężar pianina" niesztampowa historia, podróż w głąb samego siebie i oczywiście rodzinne sekrety. Ta propozycja od wydawnictwa Czarna Owca zdobyła moje uznanie. <recenzja>

"Zimowa róża" to książka z tzw. półki wstydu. Cieszę się że dałam jej szansę bo niesie ze sobą ważne przesłanie. <klik>

"Kryształowe serce" książka ulubionej autorki nie mogła być czytelniczą porażką. Autorka kolejny raz pokazuje że zna się na swoim fachu, a jej wyobraźnia jest niczym nie ograniczona. <klik>

Oby cały rok był tak fantastyczny. Co do zmniejszania stosu hańby to raczej średnio mi się udało, mimo że przeczytałam 3 książki z domowej biblioteczki które stały na niej dość długo. Do swoich zbiorów dołożyłam 12 nowych książek aż 8 za sprawą współpracy z portalem Sztukater. 

Najbliższe czytelnicze plany to: 

Kiedy Debora Lantz przyjeżdża wraz z rodzeństwem i matką do południowego Teksasu, spodziewa się tam zastać krainę obfitości i oazę zieleni. Rzeczywistość jednak przedstawia się nieco inaczej, a maleńka gmina amiszów, do której dołączyła rodzina Debory, boryka się z trudnościami i ledwo wiąże koniec z końcem.

Debora tęskni za domem i zielonym Tennessee, lecz nade wszystko pragnie szczęścia matki, wdowy z piątką dzieci, która przyjechała tu poślubić Stephena, adoratora sprzed lat. Teksas napawa Deborę wstrętem; nie może pojąć, po co Bóg miałby stworzyć miejsce tak ohydne, pełne dziwnych zwierząt oraz roślinności, która ledwie odrosła od ziemi. Poznaje Fineasza Kinga, syna miejscowego pszczelarza, okaleczonego w dzieciństwie w wyniku wypadku, w którym zginęła jego matka. Ta dwójka dojmująco samotnych młodych ludzi ku własnemu zdumieniu odkrywa, że wiele ich łączy…

"Syn pszczelarza" to opowieść współczesna, choć zarazem jakby z innej epoki - życie toczy się tu wedle ściśle określonych reguł, nierzadko nam obcych, a ludzie dążą do prostoty i oddają się z pokorą codziennym czynnościom. To również opowieść o rozterkach i miłości wbrew wszelkim przeciwnościom losu.

Powieść obyczajowa, w której czytelnik styka się z emocjami oraz sytuacjami, które znamy z codziennego życia. Ponieważ tę pozycję przygotowała dla czytelników Anna Wysocka-Kalkowska możemy być pewni, że wzruszeń i głębokich przemyśleń nie zabraknie.

Nie zabraknie również chwil, gdzie fabuła nami wstrząśnie, albowiem cała historia dzieje się zaraz po ataku islamskiego terrorysty, który nad paryską Sekwaną pozbawił życia wielu osobom.

Jak bardzo odmieni się los pogrążonych w żałobie bliskich ofiar? Świat, pomimo tej tragedii, nie zamierza się przecież zatrzymać.

Z twórczością Anny Wysockiej-Kalkowskiej spotkałam się przy okazji lektury Kiedy wiosna nie nadchodzi więc w tej książce pokładam duże nadzieje.

A jak wasze podsumowanie miesiąca?